Als kind raakte ik gefascineerd door een vriend van mijn ouders. Deze man straalde een ongelooflijke rust uit. Hij en zijn vrouw logeerden wel eens bij ons en dan stond hij om half zes ’s ochtends op, ging een uur mediteren en dan een half uur hardlopen. Dat maakte enorme indruk op me. Dat hardlopen heb ik wel eens geprobeerd, maar dat was geen succes. Maar dat mediteren, dat bleef altijd in mijn achterhoofd zitten. Ik dacht altijd, later, dan ga ik ooit nog eens ….

Vanaf mijn 15e ben ik boeken gaan lezen over meditatie en vanaf mijn 18e ben ik het gaan doen. Ik durfde het echter geen meditatie te noemen, want ik vond dat ik er helemaal geen verstand van had en noemde het “ik ga even zitten”.

Nu, jaren later, is meditatie een vast onderdeel van mijn leven. Elke dag begin en eindig ik met meditatie. Verschillende meditatie-methodes pas ik toe. Meestal een half uur. Soms langer, soms korter. Of ik die mooie rust uitstraal waar het allemaal mee begonnen is, dat moeten anderen maar zeggen.

Ik weet wel dat het me in ieder geval evenwichtiger en gelukkiger maakt. Het zorgt dat ik met meer afstand naar mezelf en het leven kan kijken. Dat te ervaren wil ik anderen ook graag aanbieden. 

Én ik heb ondertussen geleerd dat men in het Zen boeddhisme het mediteren op een kussen ook gewoon ‘zitten’ noemt (zazen).